"უკულტურო და გაუნათლებელი მაყურებელი გვყავს, სამწუხაროდ" - იმედა არაბული

  • primetimenews.ge
  • 5 თებერვალი 16:23, 2018 წელი

მამიდას, მსახიობ მზია არაბულს დაჰყავდა სპექტაკლებზე. ამ პერიოდში ცეკვავდა, მაგრამ ტრავმის გამო ვეღარ გააგრძელა და გეზი თეატრალურისკენ აიღო. თეატრალური რეალითი შოუ „დასიდან“ გაიცნო მაყურებელმა.

 მერე იყო „რუსთავი 2“-ის დილა. დღეს მუსკომედიისა და თუმანიშვილის თეატრის მსახიობია. მონაწილეობს სერიალში „ჩემი ცოლის დაქალები“. იმედა არაბულისა და ქეთი ჩხეიძის წყვილმა რეკორდი მოხსნა ინტერესის თვალსაზრისით. მაყურებელს დებატებიც კი აქვს გამართული სოციალურ ქსელში, სწორად მოიქცა თუ არა ნუნუკა, როცა ფროდოს წინადადება მიიღო. დარჩება თუ არა წყვილი ერთად, ჯერ თავად მსახიობმაც არ იცის.


ჩვენი სტუმარი მსახიობი იმედა არაბულია. 


– იმედა, „დასი“ – პროექტი საიდანაც გაგიცნო მაყურებელმა. დღევანდელი გადასახედიდან, როგორ ფიქრობ, დაგეხმარა ის კარიერის გაკეთებაში?


– გარკვეულწილად დამეხმარა. საინტერესო რეალითი შოუ იყო, კარგად მახსენდება. 3-4 დღეში უნდა გაგვეკეთებინა სპექტაკლი. დიდი გამოცდილება იყო. ამ პროექტით გავხდით ცნობადები. ამ პროექტის შემდეგ მიმიწვიეს „რუსთავი 2“-ში დილის გადაცემის წამყვანად. დიდი მადლობა ამისთვის ნინო არაზაშვილს. როცა დამირეკეს, მითხრეს, რომ „დასიდან“ ვახსოვდი.


– ტელეეკრანი ძალიან ეხმარება მსახიობს პოპულარობაში, თუმცა, ბევრს არ უყვარს, როცა სერიალიდან იცნობს ხალხი...


– ეგ მატრაკვეცობაა. ყველა ის მსახიობი, რომელიც ამბობს, რომ სერიალი არ ეკადრება, არის მატრაკვეცა და ტრიპაჩი. ჩვენი პროფესია თამაშია. რა მნიშვნელობა აქვს, სად ითამაშებ, სერიალში, ფილმში თუ თეატრში. სხვა თემაა, კონკრეტულად ის სერიალი მოგწონს თუ არა. მახსოვს ის პერიოდი, სერიალში წასვლა რომ ტეხავდა ვითომ და თეატრის ერთგულ ტიპად დარჩენა უფრო სვეცკი პონტი იყო, მაგრამ დღეს ძალიან გამოცდილი და ღვაწლმოსილი მსახიობები თამაშობენ სერიალებში. გადახედეთ ჰოლივუდს, 20 წელია სერიალებზეა გადასული, ნახეთ, როგორი არტისტები თამაშობენ როგორ სერიალებში და რეებს აკეთებენ. რამენაირად ჩვენ გვჯობიან განვითარებით ამ სფეროში.


– რას იტყვი ქართველი მაყურებლის კულტურაზე...


– კარგს ვერაფერს. გუშინაც სპექტაკლი გვქონდა „მეფე ლირი“, არ გაჩერდა ტელეფონები. 4-5-ჯერ იმეორებს ჩვენი რადისტი სპექტაკლის დაწყებამდე, რომ გამორთონ ტელეფონები. თუ არ იცი, ხომ გეუბნებიან?! უკულტურო და გაუნათლებელი მაყურებელი გვყავს, სამწუხაროდ. ყველაზე არ ვსაუბრობ, მაგრამ ეს საკითხი ძალიან მაწუხებს. ამისთანა რა საქმე გაქვთ, ან თუ ასეთი გადაუდებელი საქმე გაქვთ, რატომ მოდიხართ სპექტაკლზე. ძალიან მოქმედებს ტელეფონის ზარი მსახიობზე, ხელი გვეშლება, ცოცხალი პროცესი მიდის და ამ დროს ტელეფონის ზარი... საშინელებაა!


– „მუსიკისა და დრამის თეატრი“ „თუმანიშვილის თეატრი“ – არაერთი როლი... რას შეადარებ გრძნობას, რომელიც პრემიერის შემდეგ ფეხზე წამომდგარი მაყურებლის აცრემლებულ ან ბედნიერ თვალებს ხედავ, როცა არ წყდება ტაში, ოვაცია დარბაზში...


– ბევრი როლი არ მაქვს, მაგრამ რამდენიმე ჩემთვის საინტერესო და ბევრისთვის საოცნებო როლის თამაშმა მომიწია. ბედნიერი ვარ ამით. ვერაფერს ვერ შევადარებ. ეს არის უდიდესი ურთიერთპატივისცემა. როცა შენს გაცემულ ემოციას ასეთივე ემოციით გიბრუნებს მაყურებელი, ამაზე დიდი ბედნიერება არ არსებობს. „იდიოტის“ პრემიერის შემდეგ ერთმა 19 წლის გოგონამ წერილი მომწერა. ისე მომეწონა, შევინახე. წაგიკითხავთ: „ზოგჯერ ძალიან რთულია, გჯეროდეს სასწაულების, მაგრამ, როდესაც შენ ირგვლივ ცდილობენ, ამაში დაგარწმუნონ, ამის შეგრძნებაც კი საკმარისია ბევრ რამეზე დასაფიქრებლად. შეიძლება სრულიად შემთხვევით მართლა ნახო გაყვითლებული, ჩრჩილისგან ფრთებდაჭმული გედის ფიტული და დაფიქრდე, ერთდროულად იგრძნო ცრემლიც და სიცილიც. მერე სრულიად მარტო დარჩე და შეეწირო შენივე მარტოობას, მაგრამ ეს დამარცხება არ იქნება. სიკვდილზე ოცნებაც ზოგჯერ გამართლებულია, ალბათ. უბრალოდ, მგონია, რომ მსახიობებს ყველაზე მეტად უხარიათ, როცა შეუძლიათ, ბოლომდე დაიხარჯონ, ცრემლი დაღვარონ და მაყურებლის გულამდე მიაღწიონ. ამ დროს უნდა მიულოცო ალბათ“. 


– უარყოფითი გმირის, ლევან ამილახვარის როლი მოირგე ძალიან პოპულარულ სერიალში „ტიფლისი“. ალბათ, გაცილებით საინტერესოა იმ ეპოქის გმირის შინაგანი მდგომარეობის გათავისება... როლში ჩარჩენას რომ ეძახიან მსახიობები, ასეთი რამ თუ დაგმართნია, ცოტა ხნით მაინც...


– ეგ ცუდი მსახიობობაა. როლში ჩარჩენა რას ნიშნავს?! თამაშის დროსაც კი ნაწილობრივ გარედან უნდა უყურებდე შენს თავს. ამას თუ ვერ აკეთებ, ცუდი მსახიობი ხარ. რაც შეეხება ჩემს გმირს სერიალში „ტიფლისი“, ძალიან მომწონს უარყოფითი პერსონაჟის თამაში. ჩვენ, ადამიანები, ხომ სულ ვთამაშობთ, გვინდა, რომ იმაზე კარგები გამოვჩნდეთ, ვიდრე ვართ. სადმე უცხო გარემოში რომ მივდივართ, ხომ არ ვფიქრობთ იმაზე, მივალ ახლა და ვაჩვენებ, როგორი ცუდი ვარ და დამპალი. შესაბამისად, კარგი ადამიანის როლის მორგება გარკვეულწილად ყველას შეგვიძლია. გაცილებით საინტერესო და რთულია, ცუდი პერსონაჟის ტყავში შეძვრე და სწორედ ისეთი დაანახო მაყურებელს, როგორიც რეჟისორს წარმოუდგენია. ამ დროს შენი უარყოფითი მხარეების ამოქაჩვა გიწევს. 


– რა არის შენში უარყოფითი?


– ბევრია. ერთადერთი, რაც მომწონს, ის არის, რომ არ ვარ შურიანი, ბოღმა და ბოროტი. დანარჩენი, მგონი, ყველა თვისება უარყოფითი მაქვს. რთული ხასიათი მაქვს, უჟმური ვარ ზოგჯერ, ფიცხი, ემოციური, ფეთქებადი. ძალიან ცუდია ეს თვისებები. ხელს მიშლის და მთელი ცხოვრება ვებრძვი. ზოგჯერ ვიმარჯვებ, ზოგჯერ – ვერა. ყველაზე დიდი გამარჯვება შენს თავზე გამარჯვებაა და ეს უნდა შეძლო. 


– მამიდა – მზია არაბული იყო მთავარი ფაქტორი, როცა ამ პროფესიას ირჩევდი?


– საბოლოო ჯამში, იყო. ბავშვობიდან მსახიობობაზე ვოცნებობდიო, რომ გითხრათ, მოგატყუებთ. თუმცა მამიდაჩემს სულ დავყავდი სპექტაკლებზე და ძალიან მომწონდა. მზია ერთ-ერთი საუკეთესო მსახიობი ქალია საქართველოში. იმიტომ არ ვამბობ, რომ მამიდაჩემია, ამ შემთხვევაში ობიექტური ვარ... ათი წელი ქართულ ცეკვებს ვცეკვავდი. მერე მუხლის მენისკი დამემართა, ოპერაცია გავიკეთე. მეორე მუხლმაც შემაწუხა და ვეღარ გავაგრძელე. 15 წლის ასაკში გადავწყვიტე მსახიობობა. ჩემი პედაგოგების, ქეთი დოლიძისა და ნანა კვასკვაძის მადლიერი ვარ დღემდე. თუ რამეს წარმოვადგენ, მათი დიდი წვლილია ამაში. ძალიან კარგი ჯგუფი მყავდა. მათ შორის იყო ბახალაც, რომელიც ვთვლი, რომ დღეს უკანონოდ არის დაჭერილი. გამოუშვით ბახალა! ამას ყველგან ვიტყვი, სადაც ხმა მიმიწვდება. 


– ამბობენ, რომ ყოფილი მოცეკვავეები არ არსებობენ...


– მე დავამსხვრიე ეგ სტერეოტიპი (იღიმება). მე ვარ ყოფილი მოცეკვავე. სადმე კონცერტზე რომ მივდივარ და ქართული მუსიკა მესმის, სულ მეცქმუტება, მაგრამ...


– „ცეკვავენ ვარსკვლავებიდან“ არ გქონია შემოთავაზება?


– მქონდა, მაგრამ უარი ვთქვი. არ ვთვლი თავს ისეთ მოქნილ ტიპად, რომ იქ ვიცეკვო. გასაგებია, ცეკვა არავინ იცის, ვინც იქ მიდის, მაგრამ მე ხომ ვიცი ჩემი შესაძლებლობები. მე ცოტა უხეში, მოუქნელი პლასტიკა მაქვს. თეძოს ჩატეხას ვერ გავაკეთებდი. კი არ მიტყდება, არ გამომივა, უბრალოდ, და წავიდე მარტო იმიტომ, რომ ეკრანზე გამოვჩნდე, არ მინდა. 


 

სრული ვერსიის ნახვა primetimenews.ge